Column

Trots op De Kuip, maar niet ten koste van de buren

Ik ben opgegroeid met Feyenoord. Wie in Rotterdam woont, weet wat De Kuip betekent. Op een wedstrijdavond hoor je het gezang tot ver in de wijk. Dan voel je: dit is onze stad. Daar ben ik trots op, en dat blijf ik ook.

Maar trots is iets anders dan blind zijn. Al twintig jaar praat deze stad over een nieuw stadion. Eerst zou het er in 2018 staan. Daarna moest De Kuip worden verbouwd. Toen kwam Feyenoord City, groots en meeslepend, aan de Maas. In 2022 viel ook dat plan om. Er gingen tientallen miljoenen in rapporten, tekeningen en adviseurs. De gemeente kocht voor zestig miljoen euro grond, waar nog altijd geen stadion op staat. Dat is ook ons geld.

Intussen wonen er gewone mensen rond De Kuip. Mensen die bij elke wedstrijd hun straat zien vollopen. Die op grote dagen hun eigen buurt alleen in mogen met een pasje. En die sinds eind 2024 betalen om voor hun eigen deur te parkeren, zes dagen per week tot elf uur 's avonds, en ook op zondag. Voor anderhalf uur voetbal, soms twee keer per week.

In de wijk hoor ik vaak hetzelfde. Voor een kapotte stoep, een plantsoen of een speelplek is er nooit geld. Dan moet je wachten, invullen en nog eens wachten. Maar voor plannen rond het stadion lijkt er altijd een pot te zijn. Dat voelt niet eerlijk. En eerlijk gezegd, dat is het ook niet.

Een nieuw stadion mag er komen. Ik zou de eerste zijn die er gaat kijken. Maar dan wel met de buren, en niet over hun rug. Zorg eerst dat de straten op orde zijn, dat bewoners niet de rekening betalen voor de drukte van anderen, en dat de buurt er iets voor terugkrijgt. Een stad die groot wil denken, moet beginnen bij de mensen die er al wonen.

Want Feyenoord is van ons allemaal. De buren van De Kuip horen daar ook bij.

De Stem van Zuid

Bronnen: Wikipedia, Rijnmond, De Havenloods

Wat vindt u ervan? Mail naar info@stemvanzuid.nl.